Kinderen die de wereld op punt zetten

Nella, Bo en Victor zijn drie kinderen die, elk op hun manier, de wereld op punt zetten. Hoe ze dat precies doen, vertellen ze in ons magazine PUNT.

Bo magazine PUNT

Bo
14 jaar
klimaatactiviste

Er bestaan familiefilmpjes van een driejarige Bo die grassprieten bekijkt, sprinkhanen onderzoekt en met een netje achter de vlinders loopt. Sinds kort bestaat er ook een filmpje van een dertienjarige Bo die duizenden mensen toespreekt tijdens Claim the Climate, de eerste klimaatmars met 75.000 deelnemers.

“Het was de dag voor mijn examen Nederlands. De juf had me er al lachend op gewezen dat ik maar moest zorgen dat de speech goed zou zijn. Zenuwachtig was ik niet, ik wou iedereen vertellen dat de tijd dringt. Ik heb de speech zelf geschreven en mijn mama heeft geholpen met de vertaling. Zo kon het meteen meetellen voor mijn mondeling examen Frans . Ik kreeg heel veel reacties. Het gebeurt nog dat mensen mij vragen of ik dat meisje van de klimaatmars ben.”

Ondertussen spijbelde ze voor het klimaat, deed ze mee aan de bezetting van de Wetstraat en is ze dé klimaatexperte op school. Als Bo tien woorden zegt, gaan er acht over het klimaat.

“Soms zeggen ze: ‘Boooo, hou daar nu eens over op!’ Maar ik tetter honderduit, ze moeten het weten, het gaat over hun toekomst. Een jaar geleden was ik eigenlijk nog niet zo bezig met de klimaatopwarming. Ik ben vorige zomer zelfs nog met het vliegtuig op reis geweest. Maar toen kwam de Jongerenklimaatmars, waarbij mijn mama betrokken was. Net voor de mars hoorde ik Pieter Boussemaere, een docent die heel goed over het thema kan vertellen. Hij heeft aan de hand van een buizenstelsel laten zien hoe de temperatuur zal stijgen als we niets ondernemen. Dat was choquerend!”

Victor
7 jaar
zwerfvuilraper

Een autoband, een modelvliegtuig zonder dak, lichtjes voor de kerstboom en een plastic hert om in te tuin te zetten. Het zijn de meest bijzondere stukken in de zwerfvuilcollectie van Victor. Ongeveer 1 keer per maand trekt hij door de straten van Ninove, gewapend met grijpstok en vuilniszakken.

“Ik vraag me nog steeds af of die band nu van een auto of van een vrachtwagen was. Hij was in elk geval te groot om mee te nemen. Als we zwerfafval vinden dat veel te groot is, maken we er een foto van, zetten we dat op Facebook en laten we dat weten aan de stad. Die komen het dan opruimen. Soms vinden we ook afvalzakken die er niet mogen staan. Dan komen mensen van de stad dat onderzoeken. Soms zit er nog een papier met adres of zo in en kunnen ze ontdekken wie het er achtergelaten heeft. Die krijgt dan een boete.”

Victor is één van de jongste leden van de Ninoofse Zwerfvuiljagers, een groep enthousiastelingen die voor een propere stad gaat. Ze houden elkaar via sociale media op de hoogte van hun vondsten en van de plekken die ze opgeruimd hebben.

“Ik vind het heel leuk als ik veel kan oprapen. Vooral op parkings en in de grachten ligt er veel zwerfvuil. Je vindt veel plastic flesjes, blikjes en sigaretten. Heel veel sigaretten. Mijn mama draagt de vuilzakken en ik vul ze. Ik heb een speciale grijper. Het moeilijkste om op te rapen zijn blikjes die platgedrukt zijn. Dan moet ik er even met mijn voet tegenaan schoppen. Sigarettenpeuken zijn best wel makkelijk om op te rapen.”

Nella
9 jaar
veganiste

Ze zit in het vierde leerjaar en woont in een gezin dat heel bewust zorg draagt voor de natuur. Zo weinig mogelijk plastic gebruiken en afval produceren, verplaatsingen vooral met de fiets en vegetarisch eten. In het gezin van Nella is dat allemaal heel gewoon. Zelf gaat ze nog een stapje verder: een paar maanden at ze veganistisch. Als enige in het gezin schrapte ze ondermeer melk en kaas van het menu. Want ook bij het produceren van voeding kunnen dieren slecht behandeld worden, ontdekte Nella. Ze besloot dat als ze iets deed, ze het maar beter helemaal goed kon doen.

“Nu drink ik wel terug melk, maar tien maanden lang at ik veganistisch. Eitjes van onze eigen kippen at ik nog wel en ook honing van de mama van Tobias, een jongen die bij mij op school zit. We weten niet zo goed of dat veganistisch is of niet want het komt van een bij en van een bloem. Maar ik weet wel dat deze honing van vrije bijen komt, dus dat is wel een geruststelling. Ik wilde eerst gewoon vegetarisch worden, omdat ik het zielig vind dat dieren dood moeten gaan om ons te laten eten. Maar tijdens de boerderijklassen konden we zien hoe de dieren worden gemolken. Ik vind het melken van de koeien slecht. Ik heb ook de film LoveMEATender gezien (n.v.d.r. een film die de plaats van vlees in ons leven in vraag stelt) en was echt onder de indruk. Toen heb ik besloten om niets dierlijks meer te eten.”

Dat betekent dat Nella veel keuzes moest maken.

“Spaghetti of pizza kon ik dus niet meer eten en ook niets meer met vis, kip of ander vlees. Dan maakte mijn mama voor mij een apart potje met enkel groenten. Een boterham met kaas kon bijvoorbeeld ook niet, tenzij het veganistische kaas was. Die ziet er hetzelfde uit, maar in plaats van melk zit er olie in. Gelukkig wordt het steeds makkelijker om zo te eten want in de zoo bijvoorbeeld hebben ze nu ook soja-ijsjes en die mag ik wel. Maar ik moest dus uitzoeken wat ik kon eten.”

De volledige interviews met Bo, Victor en Nella lees je in ons magazine PUNT.

Bekijk ook:

Werken rond Changemakers, de campagne van 11.11.11
Magazine PUNT#4
Meer over Djapo